چرند و پرند

همواره می گوییم اکنون زود است ، شاید معنای زود را خواهرم که قبل از زایش درگذشت می داند ، که شاید هیچ فردایی نباشد که بخواهیم آنچه را زود است انجام دهیم. و آنکه فردایی نیست که ترسمان را از ناشناخته پیش رو کنار بگذاریم ، مراد در تمام وجوه تفکراتی بشر است . دوستی را گفتم اکر بدانی 3 ساعت به پایان عمرت مانده ، چه می کنی ؟ گفت با آنان خواهم بود که دوستشان دارم ، من نیز همین گونه رفتار می کنم با این فرق که من هر لحظه می دانم ممکن است لحظه ای دیگر هرگز فرا نرسد . و چرا ؟ تنها هنگامی که سخن از مرگ است آنان را که دوستمان دارند را می بینیم ، آیا این کافیست ؟

در این میان تمام اندیشه های بشری بر پایه ی زندگی استوار است که هدفی در 10 سال آینده را نشانه رفته بدور از آنکه لحظه ای دیگر هستیم یا به تلی خاک بدل شده ایم ، چه می اندیشید دوستمان احسان که قبل از آنکه حتی دانشگاهش را تمام کند از روی صخره ای سقوط کرد و دیگر هیچ نبود .... آن عقل پر فروغش خاموش گشت.

دوستانش اکنون خانواده دارند و در آغوش گرم یکدیگر شادند . خانواده احسان هنوز هم غمگین نبود اوست، یا آن آشنا را چه شد که شبی خوابید، شبی که برای کنکور می خواند، و روز دگری برایش باقی نماند ، آیا او به چه می اندیشید ؟ چه دید ؟ هنگام مرگ ، هنوز هم خانواده اش داغدار اویند . کودکی که در خردسالی میمرد در حالی که حتی معنای مرگ را نیز نمی داند آیا می دانست که نخواهد بود تا دست گرم دستی را در دستانش حس کند ؟ پس چگونه می اندیشیم که هستیم ؟

روحشان شاد یادشان گرامی . به یاد دارم مادرم فرمود به وقت خردسالی از مکتب به خانه آمدی گریان و نوایی را زمزمه می کردی که جوانی بگذرد تو قدرش ندانی . به راستی که چه سریع می گذرد . ای کاش لختی می اندیشیدیم ؛ امروز آخرین فرصت ماست و عاشقی چو حافظ چو به معشوق نمی رسد می گوید بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر / کز آتش درونم دود از کفن برآید

کاش بدانیم ممکن است امروز آخرین فرصت ما برای بودن با انسانی ، این یگانه نگین آفرینش ، این خدایی که در این نزدیکیست باشیم ، دستش را بگیریم ، به آغوشش کشیم و بگوییم دوستش داریم ، و یا رهگذری را کمک کنیم

                                                            رهگذر

                                                                     26بهمن 1389